Ook al is de rallylegende Colin McRae nu al enkele jaren overleden, Codemasters blijft hem eren met de DiRT-serie. Na de succesvolle eerste twee delen was het logisch om ook een tweede vervolg te maken. De release staat pas gepland voor volgend jaar, maar toch konden we al een kijkje nemen van wat we allemaal kunnen verwachten van DiRT 3.

De Halo-en Gears of War-franchises zijn zonder twijfel de grootste paradepaardjes van de Xbox 360. Aan de eerstgenoemde serie is dit jaar met Halo: Reach een (voorlopig) einde gekomen. In het vierde kwartaal van 2011 kunnen we ook het boek dat Gears of War heet dichtdoen. Met Gears of War 3 komt er na vijf jaar een einde aan de bloedgietende trilogie.

Dit derde hoofdstuk, wederom exclusief voor de spelcomputer van Microsoft, gaat het wat het kleurenpalet betreft een andere kant op dan haar voorgangers. Waar het eerste en het tweede deel zich respectievelijk in de herfst en in de winter afspeelden, draait het dit deel om de zomer. Op de foto van het team van hoofdpersonage Marcus Fenix is dit sterk terug te zien. Zware pantsers lijken te zijn vervangen voor bodywarmers die de belachelijk forse spierballen maar al te graag in het daglicht zetten.

Op de groepsfoto is behalve de kledij nog iets anders opmerkelijks te zien, namelijk de introductie van twee vrouwelijke personages. Naast de terugkeer van Baird, Dom en Cole, kan Marcus rekenen op Anya, bekend van de vorige delen, en de blonde schoonheid Sam. Bij de nieuwe coöperatieve modus voor vier spelers kunnen liefhebbers in de huid kruipen van deze stoere dames. Het samenwerken is dus ook in Gears of War 3 van cruciaal belang. Volgens producent, Cliff Bleszinski, ben je zelfs ‘meer dan ooit op elkaar aangewezen’.

Waarschijnlijk is dit het gevolg van een nieuwe vijand die de mensheid rijker is. Het team van Marcus, én de Locust overigens, kunnen hun borst gaan natmaken voor de Lambent, een virus dat diep onder de grond leeft en zich nu gaat bemoeien in de oorlog die gaande is. Dit geïnfecteerde ras hoort echter bij geen enkele partij, wat ongetwijfeld voor interessante veldslagen gaat zorgen. De Lambent bevat namelijk infecterende krachten. Krachten waar ook de Locust niet op zit te wachten. Gaat het hierdoor zover komen dat de Locust en de mensen elkaar de hand toe zullen steken? Wie zal het zeggen.

Genoeg over de singleplayer, want Gears of War 3 is een potentiële vette multiplayermodus rijker: de Beast-modus. In deze modus kun je in de huid van werkelijk alle Locust-monsters kruipen die zoveel mogelijk mensen moeten zien uit te schakelen. Interessant aan deze modus is dat elk monster, of het nu een Ticker of een Berserker betreft, compleet anders aanvoelt en speelt. Zo is de Berserker bijvoorbeeld voor een groot deel blind en geeft dat natuurlijk een andere ervaring als wanneer je met Marcus Fenix speelt. Een leuk detail is dat de vader van Marcus, Adam Fenix, zijn opwachting gaat maken in zowel de single- als de multiplayer.

De wereld raakt langzamerhand uit de financiële crisis en economen laten zo nu en dan weer iets positiefs horen. Anderen onderzoeken de oorzaken van de crisis en proberen zo een volgende crisis op de wereldmarkten te voorkomen. Dit lijkt de inspiratie van de game Homefront te zijn geweest. In Homefront zijn de Verenigde Staten van Amerika namelijk wederom geteisterd door een economische depressie. Andere wereldmachten hebben hiervan geprofiteerd. Onder deze wereldmachten vallen in het jaar 2027 ook de verenigde Korea`s. Het ooit zo arme en van de buitenwereld afgesloten Noord Korea, is nu veranderd in een gevaarlijke wereldmacht.

Homefront is een first person shooter die volgend jaar moet worden gereleased. De game wordt ontwikkeld door Kaos Studios en uitgegeven door THQ. THQ lijkt hiermee de concurrentie aan te gaan met Activision en de Call of Duty-serie, want Homefront is een zeer ambitieus project. Dit begint eigenlijk met het verhaal. Zoals eerder vermeld speelt de game zich in 2027 af. Amerika is niet meer de supermacht die het altijd geweest is. Noord Korea, dat we nu nog kennen als een communistisch en armzalig land, is op dat moment uitgegroeid tot de supermacht die de Verenigde Staten nu zijn. Het land is verenigd met Zuid Korea en heeft haar leger aangepast aan de huidige tijd. Dit leger is zelfs opgewassen tegen het ooit zo gevreesde leger van de Amerikanen.

Het komt erop neer dat Korea de Verenigde Staten aanvalt en de oorlog wint. Vervolgens komen de Amerikanen voor hun land in actie en ontstaan er overal groepen rebellen die de strijd aan durven te gaan met de moordlustige Koreanen. Dit scenario is erg interessant en origineel. Het verhaal wordt in-game verteld en belooft dezelfde intensiteit die we van de Call of Duty-serie gewend zijn. De ontwikkelaars hebben aangegeven dat zij de gruwelen van een oorlog zo realistisch mogelijk over willen gaan brengen. Kern- en gaswapens zullen hierin ongetwijfeld een rol gaan spelen, helemaal gezien de gestoorde Koreanen die vandaag de dag al roepen dat ze over een kernwapen beschikken.

De vergelijking met Call of Duty is nou al twee keer gemaakt, maar Homefront wil zich op bepaalde punten juist gaan onderscheiden van deze game. Zo moet het verhaal een grotere rol gaan spelen. De ontwikkelaars willen dat je meegezogen wordt in het verhaal en gevoel krijgt bij de verschillende personages en het leven van een rebellenstrijder. Waarschijnlijk wordt het verhaal op een BioShock-achtige manier op je overgebracht. Qua graphics ziet het spel er tot nu toe al erg goed uit. Vooral de scènes met vuur vallen op tijdens de actievolle video`s die naar buiten zijn gebracht.

Een ander aspect waar de nadruk in Homefront op wordt gelegd, zijn de voertuigen. Tanks, artillerie, helikopters, vliegtuigen, je zult ze allemaal meerdere keren tegen gaan komen. Dit is ook het geval in de online multiplayer. Hierover bestaat bij ons nog enige onduidelijkheid, want Homefront lijkt de nadruk tot noch toe op de singleplayer te leggen. Toch wordt er ook gewerkt aan een multiplayer die enkele nieuwe elementen bevat. Zo zullen grootschalige gevechten de overhand hebben. Niet met acht tegen acht, maar met zestien tegen zestien man vechten is straks mogelijk.

Naar de verwachting zullen voertuigen ook in de online multiplayer zitten en bevat het spel kill streaks. Daarnaast leent Homefront een element uit Killzone 2. Na een potje Ground Control, waarbij drie verschillende punten moeten worden veroverd, kan er namelijk meteen een nieuw potje worden opgestart. Dit potje vindt plaats in dezelfde map. Alleen de punten die veroverd moeten worden, verschuiven op dat moment naar een andere locatie. Hierdoor verloopt de multiplayer lekker vlot. Verder zal het een traditionele multiplayermodus worden, aangezien Call of Duty: Black Ops een ander aspect uit Homefront ‘gejat’ heeft.

In Black Ops heeft ontwikkelaar Treyarch het puntensysteem geïntroduceerd. Homefront maakt ook gebruik van zo`n puntensysteem. In elk potje verdien je punten. Met deze punten kunnen wapens en dergelijke worden aangeschaft. Toen dit werd aangekondigd, was het nog nieuw. Begin 2011 zullen de meeste gamers dit systeem inmiddels wel kennen. Het is in het algemeen ook te hopen dat Homefront geen ‘been there, done that’ gevoel op gaat roepen. Er zijn tot nu toe maar een paar punten die dit kunnen voorkomen.

Ubisoft’s Ghost Recon serie bestaat reeds een decennium lang. Intussen zijn er reeds acht games op de markt gekomen die wisselend succes kenden. Het is alweer twee jaar geleden dat Ghost Recon: Advanced Warfighter 2 onze consoles bereikte. We kijken dan ook reikhalzend uit naar wat Ghost Recon: Future Soldier ons te bieden heeft.

Het lijkt erop dat de Russische bevolking steeds voor het kwade wordt aangezien. Na de schokkende scene in Modern Warfare 2, spelen zij ook hier weer een glansrol in het verhaal. Een extremistische groepering van Russische nationalisten wil heel Rusland en omstreken voor zich winnen. Zo hebben ze het gemunt op gebieden als Noord-Europa, het Midden-Oosten en delen van Azië. De hoofdreden om deze gebieden te veroveren, is natuurlijk dat goddelijke goedje genaamd olie. De Verenigde Staten zien dit gebeuren en ja hoor, naar alle gewoonte gaan zij er zich ook eens mee bemoeien.

Het is daar waar het groepje elite-soldaten van Ghost Recon in het verhaal verschijnen. Zelf speel je als Kozak, een Amerikaans met Russische roots en tevens leider van een team Ghost Recons. Zoals de titel reeds doet vermoeden, zijn zij uitgerust met de nieuwste snufjes op technologisch vlak. De grootste vernieuwing daarbij is de camouflage-technologie. Dit keer hoef je jouw gezicht niet meer in te smeren met vuiligheid, maar de technologie zorgt ervoor dat je volledig onzichtbaar bent. Hiermee kan je het verloop van het spel grondig naar je hand zetten. Als een ware Sam Fisher kan je de vijanden onopgemerkt besluipen of toch voor de run&gun-methode gaan.

Toch moet de bemerking gemaakt worden of deze onzichtbaarheid niet wat te krachtig wordt. Zeker als je weet dat deze ten teallen tijde kan ingezet worden. Gelukkig zijn enkele vijandelijke soldaten uitgerust met een warmtesensorcamera, waardoor het altijd mogelijk is je te spotten. Ook wanneer je te snel beweegt, neemt de onzichtbaarheid af en zal de vijand je te grazen nemen. Deze onzichtbaarheidstechnologie zal ook beschikbaar zijn in multiplayer.

Daarnaast beschikt de game over andere nieuwe elementen zoals het cover-systeem dat overgeërfd is van Splinter Cell: Conviction. Wanneer je in een verhitte situatie verzeild bent geraakt, moet je steeds van dekkingsplaats wisselen. Elke schuilplaats die je aandoet, wordt aan flarden geschoten. Gelukkig sta je er in deze situaties niet alleen voor. Jouw teamleden hebben een heuse A.I.-upgrade ondergaan en weten perfect wat ze moeten doen als ze er alleen voor staan. Weg dus met dat micromanagement. Via de CrossCom wordt ook weergegeven welke vijanden je teamgenoten in het vizier hebben, zodat je gerichte aanvallen kan uitvoeren.

Elk lid van het team is ook voorzien van een specialisatie. In Future Soldier heb je de keuze tussen vier klassen. De Engineer die zichzelf beschermt door EMP-granaten, waardoor hij onzichtbaar wordt voor CrossComs. De Commando is de soldaat op de eerste vuurlinie. De Sniper maakt de vijand vanopvanaf een veilige afstand koud. De klasse die het team compleet maakt is de Dog. Dit is een robot die een spervuur van kogels door de borstkassen kan jagen en zelf maar moeilijk het loodje legt.

Nadat je de complete verhaallijn hebt uitgespeeld, die ongeveer een tien à vijftien uur gaat innemen, kan je aan de slag in coöp-modus. Hierin kan je het hele verhaal opnieuw beleven, maar dan met drie menselijke spelers die op elke gegeven moment bij het spel kunnen toegevoegd worden. Ook de online multiplayer-modus zal een fikse update krijgen ten opzichte van vorige games. Zo zal er strijd geleverd worden tussen twee teams van telkens zes spelers.

Wanneer je nog geen ervaren shootergamer bent, zorgt Ubisoft voor de Link-Up methode. Hierdoor kan je je laten vergezellen door twee andere gamers die reeds veel meer ervaring hebben. Zo word je beschermd langs elke kant en is de kans kleiner dat je op een domme manier een kogel door je hoofd krijgt. Niet alleen de nieuwkomer heeft er voordeel bij, ook de veteraan. Hij krijgt hiervoor exclusieve voordelen en meer experience dan normaal.

De mensheid houdt van sprookjes. Schrijvers als Hans Christian Andersen en de gebroeders Grimm creëerden een wereld waar goed en kwaad altijd recht tegenover elkaar stonden. Roodkapje, Repelsteeltje, Klein Duimpje…noem het maar op. Deze verhalen werden sprookjes genoemd en waren enorm populair. Sprookjes zijn niet vaak in goede games terug te vinden, maar Majin and the Forsaken Kingdom vertelt een sprookje, waar wij van de redactie erg benieuwd naar zijn.

Majin and the Forsaken Kingdom is een game die niet van veel publiciteit geniet. Games als Gran Turismo 5, Fable III en Wii Party hebben een veel grotere reclamecampagne dan Majin and the Forsaken Kingdom, maar de hoeveelheid reclame zegt natuurlijk niet hoe goed een game is. Omdat wij toch benieuwd waren naar de vrij onbekende game, hebben wij ons eens verdiept in deze magische wereld.

Majin and the Forsaken Kingdom speelt zich af in een oud en vervallen koninkrijk. Een eeuw geleden stonden twee rijken recht tegenover elkaar, maar deze werden door een volksheld samengebracht tot één groot vredig koninkrijk. Helaas voor de bewoners van het rijk was de vreugde maar van tamelijk korte duur, want op een dag kwam er een kwaadaardige kracht vrij die het koninkrijk vernietigde, genaamd de Darkness. De game begint als één of andere dief besluit om de Darkness voorgoed uit de weg te ruimen, maar hij weet dat hij dit niet alleen kan.

Vervolgens gaat de dief, die later de naam Tepeu blijkt te hebben, op zoek naar de Majin. Dit grote wezen blijkt in de kerkers van het kasteel te zitten en is de enige manier om met de Darkness af te rekenen. De Majin is de grote trol die op vele screens al te zien was. Hij is erg vrolijk, spreekt halve zinnen uit, is een beetje simpel en is tevens erg sterk. Dit zorgt er dan ook voor dat het verhaal, mede dankzij de kleurrijke graphics, erg aangrijpend is, wat voor een meeslepende sfeer zorgt.

De gameplay van Majin and the Forsaken Kingdom lijkt alles behalve eentonig te worden. Zo wisselen gevechten en puzzels elkaar telkens af. De Majin, genaamd Teotle, speelt een enorm grote rol in zowel de puzzels als de gevechten. Teotle is zowel goed met brute kracht als met magie. Hierdoor kan hij puzzels en gevechten tot een goed einde brengen. Teotle komt aan zijn kracht door fruit te eten, die jij hem moet toedienen. Zelf kun je ook de nodige schade aanrichten. Dit doe je met de pin waarmee de Majin in de kerkers vastzat. Deze bevat namelijk magische krachten die de Darkness niet bevallen. Verder kun je klimmen, kruipen, rennen en springen, maar vooral ook sluipen. Aangezien de Darkness niet veel zien en horen, is het vrij gemakkelijk om op een stille manier het gevecht te vermijden. Nu maar hopen dat Teotle niet in het rond gaat stampen.

Het is een risicovolle onderneming om een AI gestuurd wezen te laten samenwerken met de speler. Dit kan namelijk veel frustratie opleveren. In het verleden is vaak gebleken dat dit namelijk enkel voor stress en irritatie zorgt, in plaats van een plezierig gevoel. Gelukkig lijkt de computergestuurde Majin wel uit het juiste hout gesneden te zijn. Zo zorgt Teotle voor zichzelf als jij even weg bent en schakelt hij eigenhandig de nodige vijanden uit. Ook kun je als Tepeu enkele commando’s aan Teotle geven, zoals ‘val aan’, ‘blijf’ en ‘loop door’. Dit zou er voor moeten zorgen dat er een plezierige samenwerking ontstaat tussen jou en de Majin. Of dit echt gaat lukken is nog maar de vraag, maar de verwachtingen zijn hooggespannen.

Dat spelletjesfabrikant BioWare het de laatste jaren uitstekend doet is niemand ontgaan. De Mass Effect-serie en het vorig jaar verschenen Dragon Age: Origins zijn hier hoofdzakelijk verantwoordelijk voor. Op GameQuarter scoorden beide RPG’s dan ook boven de 90%, iets wat ten tijde ons achtjarig bestaan slechts sporadisch is voorgekomen. Mass Effect 3 en Dragon Age 2 staan daarom vrij terecht al in de startblokken. De laatstgenoemde titel nemen we in deze impressie uitgebreid onder de loep.

Dragon Age 2 is tegelijkertijd wel en niet een opvolger van Dragon Age: Origins. Ja, het speelt zich wederom af in de mystieke wereld van Fherelden. Maar nee, het verhaal in de sequel staat geheel los van de vertelling uit Origins. Dit vervolg speelt zich namelijk eveneens af tijdens de Blight, een periode waarbij een wereld geteisterd wordt door de vijandelijke darkspawn. Het verhaal neemt in totaal tien jaar in beslag, tegenover de twaalf maanden in Origins. Je kruipt in de huid van Hawke, de jonge kampioen van Kirkwall, die dit keer is voorzien van een stem. In Origins werd de geboorteplaats van Hawke verwoest tijdens de Blight en in Dragon Age 2 volgen we zijn familie die moeten vluchten voor het kwaadaardige gespuis. Zoals je ziet is het spel minder RPG geworden, daar je niet kunt kiezen uit meerdere rassen, maar gebonden bent aan de mens Hawke.

Deze keuze kun je vooraf natuurlijk als een groot gemis bestempelen. Stiekem doet ondergetekende dat ook, maar het blijft natuurlijk onduidelijk hoe dit gaat uitpakken. Immers, bij de Mass Effect-serie ben je ook gebonden aan één persoon. Dat terwijl we geen diepgaandere RPG als Mass Effect 2 gespeeld hebben. Net zoals die game belooft BioWare dat Dragon Age 2 een heel persoonlijk en emotioneel verhaal gaat vertellen. Meer dan voorheen krijg je de meest onmogelijke keuzes voorgeschoteld waar je achteraf veel spijt van kan krijgen. Het laten leven danwel iemand vermoorden heeft nu veel sneller consequenties als dat in het eerste deel het geval was.

Een grote aanleiding daarvoor is het verbeterde conversatiesysteem. Na het uitkomen van Origins verscheen er de nodige kritiek op het voeren van gesprekken. Sommige gekozen dialoogopties bleken uiteindelijk toch niet het juiste antwoord te zijn waarnaar men juist op zoek was. BioWare heeft deze gebeden verhoord, met als uitkomst dat er voortaan icoontjes voor de mogelijke antwoorden komen te staan. Zo komt er voorts een olijftakje voor een nobel antwoord, een lachend masker als je in een sarcastische bui bent en een vuist voor een agressieve reactie te staan. De ontwikkelaar denkt hiermee een nog sterkere relatie tussen hoofdpersoon en speler te kunnen creëren. Het leuke aan dit systeem is dat Hawke zich aan de hand van jouw keuzes zich anders gaat ontwikkelen. Wanneer je vaker voor het lachend maskertje gaat kiezen, is de kans groot dat de jonge krijger zich tijdens het spelen én in tussenfilmpjes zich sarcastischer gaat gedragen. Naargelang je op deze manier het spel blijft spelen, zullen er meer en meer sarcastische dialoogopties beschikbaar komen.

Wat bij Mass Effect 2 voor het eerst geïntroduceerd werd, kunnen spelers nu ook bij deze RPG verwachten: het importeren van save-bestanden. Spelers die het eerste deel doorgrondig hebben gespeeld krijgen de mogelijkheid om hun avontuur, met alle beslissingen die ze destijds gemaakt hebben, mee te nemen naar het tweede deel. Voor men die het origineel niet gespeeld heeft is er geen paniek, want het importeren is slechts optioneel en daardoor niet verplicht.

Om nog meer spelers met Dragon Age 2 te kunnen bereiken is er nog iets anders op de schop gegaan: het gevechtsysteem. Vooral de console-versies hebben wat dat betreft een grote schoonmaakbeurt gehad, daar het systeem op die versies op stevige kritieken kon rekenen. De laatste presentaties wijzen uit dat PS3-en Xbox 360-eigenaren in kleinere mate een hack ’n slash’er kunnen verwachten. De vraag is of dat hardcore-liefhebbers hier wel op zitten te wachten. De gevechten zullen overigens op alle versies meer spektakel en dynamiek bevatten.

Op de PC zijn de strategische taferelen echter wel gewoon van de partij. Zo laat de verbeterde tactische modus je deze keer toe om het spel te pauzeren en vervolgens je teamgenoten een nieuwe positie toe te wijzen, waarna je naderhand weer vrolijk verder kunt hakken. Sommige spelers vonden het ook jammer dat de magiër geen finishing move kreeg toegewezen. Hier is naar geluisterd, met als gevolg dat deze spelers kunnen rekenen op een overweldigende dodenspreuk waar je U tegen zal zeggen.

Hiervoor heeft Dragon Age 2 helaas op het gebied van bloed veel moeten inleveren, getuige de screenshots. BioWare heeft hierop gereageerd en ze vertelden dat het bloedgehalte in het origineel bij tijd en wijle veel te overdreven was. Daarnaast moeten ze rekening houden met de strenge regeringen in Duitsland en Zwitserland. Wederom een perfect voorbeeld dat ze met deze potentiële titel een zo groot mogelijk publiek willen bereiken. Verder valt op de beelden te zien dat in Dragon Age 2 vooral de gezichtsanimaties sterk zijn verbeterd. Op het moment van schrijven vallen de textures en omgevingen helaas wat tegen, maar dat kan natuurlijk hier en daar nog bijgeschaafd worden. De cinematische tussenfilmpjes verdienen echter wel alle lof gezien deze er grafisch erg sterk uitzien.

BioShock Infinite werd als een duveltje uit een doosje aangekondigd middels een bioscoopachtige trailer. Niemand had verwacht dat er zo snel na het tweede deel een nieuwe game in de nu al befaamde serie zou komen. BioShock Infinite wordt weer ontwikkeld door Irrational Games, de ontwikkelaar die volgens sommigen met het eerste deel de beste game voor deze generatie ontwikkelde. Een ontwikkelingsteam van 2K ging daarna door met het tweede deel in dezelfde sfeer en setting. Met Infinite wordt er wederom een uniek project op tafel gelegd.

Met Infinite wordt het oude vertrouwde Rapture namelijk gelaten voor wat het is en maken we kennis met Columbia. Het verhaal moet in het spel weer een grote rol gaan spelen en de setting vraagt om enige uitleg. Columbia is namelijk een stad die boven het aardoppervlak zweeft op honderden, zo niet duizenden ballonnen die ons doen denken aan zeppelins. In het begin van de negentiende eeuw boekten de Verenigde Staten een grote technologische vooruitgang en werden apparaten zoals de koelkast uitgevonden. Op een gegeven moment wilden de Amerikanen hun rijkdom aan de wereld laten zien. Op deze manier is de vliegende stad ontstaan waarin Infinite zich afspeelt.

De oplettende lezer heeft net al opgemerkt dat het over het begin van de negentiende eeuw gaat, en dit klopt. Infinite speelt zich namelijk in het jaar 1912 af, ver voor de gebeurtenissen in BioShock 1 en 2. Net als met Rapture gaat het mis met het ooit zo mooie Columbia. De regering komt erachter dat de stad gebruikt wordt als wapendepot en trekt haar handen ervan af. Op dit moment ontstaat er waarschijnlijk eenzelfde chaos als in de onderwaterwereld van Rapture en stapelen de problemen zich op. Hoe dit precies zit, weten we nog niet, maar het ligt in de lijn der verwachting dat er een machtsvacuüm ontstaat en verschillende partijen dit vacuüm op willen vullen.

Jij bevind je als hoofdpersonage Booker DeWitt nog op de vaste grond, totdat je wordt benaderd door een nog onbekende persoon. Hij vraagt je om af te reizen naar Columbia, om een schone dame te redden die vijftien jaar eerder naar de stad ontvoerd is. Hier begint de game en net als bij het betreden van Rapture, zullen de monden van vele gamers openvallen bij de eerste stappen in Columbia. Irrational Games is er in een paar jaar tijd alleen maar beter op geworden en Columbia oogt als een levendige stad waarin aan elk detail aandacht is besteed. De sfeer zal wederom fantastisch, maar toch ook mysterieus en onwennig gaan worden. Dit valt af te leiden uit de eerste gameplaybeelden die we van het spel hebben gezien.

Infinite staat garant voor een weerzinwekkend avontuur waarin de actie natuurlijk weer een grote rol zal gaan spelen. De nadruk lijkt in tegenstelling tot de vorige games meer te gaan liggen op realistische wapens in plaats van de science fiction-achtige plasmids. Toch zullen er weer plasmids, of in ieder geval superkrachten in het spel gaan zitten. Deze krachten worden ditmaal simpelweg geactiveerd door een flinke teug te nemen uit een flesje. We zagen dat het onder stroom zetten van een tegenstander nog steeds mogelijk is en ook spelen met de zwaartekracht blijft mogelijk, maar zoals het er nu naar uit ziet zullen deze plasmids nog verder worden uitgewerkt. Daarnaast doen nieuwe krachten hun intrede, zoals de mogelijkheid een groep hongerige kraaien naar een vijand toe te sturen.

Een grote verandering in de gameplay blijft tot noch toe een grote verassing, maar speculeren kan natuurlijk altijd. Booker reist in eerste instantie naar Columbia om Elizabeth terug te halen, de schone dame die vijftien jaar geleden ontvoerd is. Het vinden van Elizabeth wordt waarschijnlijk niet zo lastig, aangezien Elizabeth je een groot deel van de game zal vergezellen en helpen. Irrational heeft naar buiten gebracht dat Elizabeth over speciale krachten beschikt. In de bekende video zien we bijvoorbeeld dat Elizabeth een donderwolk boven een groep vijanden positioneert. Booker ‘schiet’ vervolgens zijn elektrische straal erop af, waarna alle vijanden in één keer onder stroom komen te staan.

De vraag is of deze samenwerking gedurende het hele spel mogelijk is, of dat Elizabeth maar af en toe om de hoek komt kijken. Ook kun je je afvragen of er misschien gehint wordt naar een coöperatieve modus, al is dit onwaarschijnlijk. Met het verlaten van Rapture zullen er vele noodzakelijke elementen uit Infinite verdwijnen, die wel in BioShock 1 en 2 zaten. Wat dacht je bijvoorbeeld van de Big Daddy? Het is al duidelijk dat Irrational deze elementen op zal vullen. Een grote vijand in de game wordt de Handyman. Deze Handyman hebben we al op video gezien. Hij bestaat uit verschillende onderdelen en is moeilijk te omschrijven, maar de Handyman is waarschijnlijk een normaal persoon die in een raar pak gehesen is. Wel zal er meer diversiteit tussen de Handyman zijn, dan de geringe diversiteit die er tussen de Big Daddy`s zat. Een Handyman met enorme vleugels is de revue al gepasseerd.

Na het zien van de tien minuten durende gameplayvideo, vragen veel mensen zich af of BioShock Infinite niet een beetje te scripted wordt. Irrational voelde zich verplicht hierop te reageren en deed dit dan ook. In een interview liet lead artist Shaun Robertson weten dat Infinite niet meer scripted zal worden dan de voorgaande delen. De video was puur en alleen gemaakt om mensen een indruk te geven van de wereld van Infinite in het algemeen en de sfeer die er in de wereld hangt. De video zag er al piekfijn uit, maar toch laat de game nog erg lang op zich wachten. BioShock Infinite zal pas in 2012 worden gereleased. Deze preview is dan ook gemaakt als eerste indruk van de game. Het is niet ondenkbaar dat er, als er meer informatie beschikbaar is, nog een preview over Infinite op onze hoofdpagina verschijnt.

Nintendo, Microsoft en Sony hebben allen hun eigen helden. Dit zijn personages van bepaalde games, die uiterst succesvol bleken voor zowel het bedrijf als de consument. Wie de grootste helden van Nintendo zijn, staat als een paal boven water. Mario, Luigi, Zelda (Link), Donkey Kong…noem ze maar op. Microsoft heeft onder andere Master Chief, Hero en Banjo & Kazooie. Sony moet het doen onder andere met Nathan Drake, Ratchet & Clank, Nathan Hale en natuurlijk…Sly Cooper.

Alhoewel Sly Cooper niet bekend is onder de meeste PlayStation 3-bezitters, is de wasbeer wel degelijk één van de helden van Sony. Het sluwe dier is drie maal verschenen op de PlayStation 2 en maakte een uitstekende indruk op zowel de pers als de consumenten. Na het PlayStation 2 tijdperk werd er niets meer vernomen van Sly, totdat het dier werd opgenomen in de game Heroes on the Move en in de game waar deze preview over gaat, namelijk The Sly Collection.

The Sly Collection is een bundel van de drie titels genaamd Sly Cooper and the Thievius Raccoonus, Sly 2: Band of Thieves en Sly 3: Honor Among Thieves. De games zijn op één Blu-ray disc geperst en zijn daarnaast in een HD jasje gestoken. Alle drie de games hebben namelijk een grafische boost gekregen en zijn daarnaast in 3D te spelen, alhoewel er nog twijfel is over het feit of alles in 3D te spelen is. Ook ondersteunen de minigames van Sly 3: Honor Among Thieves de nieuwe PlayStation Move-techniek en zijn er voor elke game trophies te verdienen.

Om de inhoud van de collectie een beetje op te helderen, duiken we in de archieven om de meest belangrijke details van de games boven water te halen. Het eerste deel, genaamd Sly Cooper and the Thievius Raccoonus, verscheen in 2003 en gaat over Sly Cooper en zijn vrienden Bentley en Murray. Ze gaan op zoek naar de ‘Fiendish Five’, om zo het familieboek genaamd ‘Thievius Raccoonus’ weer in de gelederen van de familie te brengen. Het spel laat je spelen als Sly Cooper, een sluwe wasbeer die erg atletisch is. De game zette gelijk de standaard voor de gameplay van de serie, die voor alle drie de delen is gebruikt. Ook werd de grafische stijl van de game gelijk bepaald. De game combineert een cel-shading techniek met comic cutscenes en een film noir gevoel. De game werd goed ontvangen door de critici, waarna een vervolg in het verschiet lag.

Vervolgens verscheen in 2004 Sly 2: Band of Thieves. De game ging verder waar deel één eindigde en introduceerde naast een grafische oppoetsbeurt ook nieuwe gameplay elementen. Zo was het vanaf nu mogelijk om niet alleen met Sly Cooper te spelen, maar ook met zijn maatjes Bentley en Murray. Daar waar de stukjes waar je met Bentley moet spelen vooral te maken hadden met het hacken van beveiligingssystemen, daar moest je met Murray alles doen waar immense kracht voor nodig was. Daarnaast kon Sly vanaf nu zakkenrollen. Deze nieuwe feature heeft een grote impact gehad over de uiteindelijke gameplay, evenals het nieuwe levensbalkje. Ook deze game werd weer goed ontvangen door alles en iedereen. Of er een vervolg kwam was niet duidelijk, maar ontwikkelaar Sucker Punch Productions wist wel beter.

Een jaar later lag Sly 3: Honor Among Thieves namelijk in de winkel. De game maakte een kleine grafische stap en werd geleverd met een 3D brilletje, waarmee je sommige levels in 3D kon spelen. Deze feature richtte zich vooral op de achtergrond, en niet op de personages zelf, zodat de mensen zonder 3D bril toch mee konden kijken. Sly 3 introduceerde nieuwe speelbare personages als de Guru en Penelope. Ook ging Sly multiplayer. Niet in de vorm van online multiplayer, maar offline minigames. De meest populaire van deze minigames was Cops & Robbers, waarin de één zich in de huid van Carmelita verplaatste om Sly achterna te zitten en de ander als Sly wegrende voor de vrouwelijke agent. De games werden vooral in de game geplaatst om de replay waarde te verhogen.

Atlantis zorgt ook voor wat puzzel- en platformwerk. Zoals we dat kennen van andere games in de serie betreft dit klimmen op, hangen aan en springen van of naar muren en andere obstakels. Het puzzelen in de demo beperkte zich tot het verplaatsen van een grote blok steen op een knop die in de grond was ingebouwd. De game houdt er rekening mee hoe je de steen verplaatst. Wanneer je met de volle torso de steen vooruit in beweging bracht, ging deze een stuk sneller vooruit dan wanneer je hem achteruit of zijwaarts trok. Een klein, maar leuk detail toch wel. Met deze steen verplaatst te hebben, werd een waterval verhindert te stromen, waardoor je kon slingeren naar het volgende platform.

De game speelt zich niet af na God of War III, zoals je misschien had verwacht. Ready at Dawn koos ervoor om het verhaal te laten afspelen tussen God of War I en II. Hier kozen ze voor, omdat de derde game in de reeks nog iets te vers in het geheugen ligt. Hierdoor kom je meer te weten over Kratos zelf en de stad Atlantis zoals eerder vermeld. Verder introduceert men in deze game ook een nieuw camerastandpunt tijdens het gevecht met koning Midas. Hierbij bekijk je het gevecht vanuit de ogen van de koning wat weer een nieuwe speelervaring oplevert. In dit lange, intense gevecht moet je voorkomen dat Kratos niet wordt omgevormd tot een goudstaafje. Waarom Midas hem tot een edelmetaal wil herleiden, is nog onduidelijk. Wel lijkt dit gevecht een nieuwe maatstaf te zijn voor de lengte van de bossfights. In Chains of Olympus waren deze nogal aan de korte kant, waar nu toch wel verbetering in gebracht lijkt te zijn.

Wie niet sterk is moet slim zijn. Een bekende uitdrukking die vaak lijkt te kloppen. Kijk maar eens naar de spelcomputers: de Xbox 360 en de PlayStation 3 met hun krachtige chips en processors toveren verbazingwekkende beelden op de televisie. Deze beelden zitten soms erg dicht tegen realisme aan. De Nintendo Wii is niet zo’n krachtpatser, maar games voor deze console kunnen wel degelijk over fantastische beelden beschikken. Als ontwikkelaar moet je hierbij niet gebruik maken van je kracht, maar van je intelligentie en creativiteit.

De mannen van Hal Labratory en Good-Feel (eerder verantwoordelijk voor Wario Land: The Shake Dimension) lijken in ieder geval over deze twee gaven te beschikken, want hun nieuwste game, Kirby’s Epic Yarn ziet er fantastisch uit. De knappe koppen van de studio hebben, om te beginnen, Kirby zijn geheel roze uiterlijk afgenomen. Kirby bestaat dit keer namelijk uit een roze woldraad, welke zijn lichaam voor moet stellen en een rode draad waarvan zijn voeten zijn gemaakt.

Vreemd? Niet helemaal, want als je kijkt naar het verdere uiterlijk van de game, zie je dat vrijwel alles van verschillende soorten textiel gemaakt is. Vijanden zijn in vele gevallen ook wollen draadjes, gevormd tot een leuk geheel en objecten en achtergronden zijn van lapjes stof, afgewerkt met draad. Het lijkt wel alsof de vrouwen, moeders en oma’s van de heren bij Hal Labratory en Good-feel aan de slag zijn geweest voor deze game. Hoe dan ook ziet het er erg kleurrijk en vrolijk uit.

Niet alleen op het gebied van uiterlijk heeft de textiele wereld invloed, want al het textiel zal ook bijdragen aan de gameplay van deze game. Zoals we in filmpjes al gezien hebben, wordt het textiel ook in puzzels en tijdens eindbaasgevechten gebruikt. Zo zagen we bijvoorbeeld een soort textiele waterdinosaurus, wiens nek je middels een draad kunt laten fungeren als ophaalbrug en kun je een draak verslaan door een touw om zijn tong te werpen. Daarnaast zullen de stoffen gebouwen opbollen als Kirby er naar binnen gaat. Zo kun je precies zien waar de kleine rakker zich bevindt.

Met zijn armen (draadjes wol) kan Kirby van knoop naar knoop slingeren en vijanden tot een bolletje laten oprollen middels een zweepslag. Kirby zou Kirby echter niet zijn, wanneer hij niet kan transformeren. Op de diverse screens en gedurende de video’s die we hebben mogen aanschouwen, konden we al zien dat hij in een tank, een onderzeeër, een parachute, een auto, een ufo en een surfplank veranderen kan. In de uiteindelijke versie zal er ongetwijfeld nog een groot aantal transformaties toegevoegd zijn, die allemaal hun unieke eigenschappen hebben.

MotorStorm kent sinds zijn release bij de launch al heel wat succes. Toch wordt vaak het verwijt gemaakt dat wanneer er meerdere games in een franchise verschijnen, er geldklopperij mee gemoeid is. Weet Evolution Studios MotorStorm genoeg te vernieuwen, of wordt het gedenigreerd tot een geldezeltje?

Na twee edities in de tropische jungle te hebben vertoefd, is het nu tijd geworden voor het ruwe asfalt van de stad. MotorStorm: Apocalypse creëert heel wat nieuwe mogelijkheden met de verhuis naar een grote metropolis. Zeker wanneer blijkt dat deze wordt geteisterd door talloze aardbevingen. Het zal dus geen verassing zijn wanneer tijdens het racen gebouwen in elkaar storten en het wegdek ruïneren. Of wanneer je een grote sprong van een brug of gebouw maakt, dat de geplande landingszone als sneeuw voor de zon voor je ogen verdwijnt. Al deze gebeurtenissen zorgen ervoor dat elke ronde die je aflegt compleet anders kan verlopen.

Evolution Studios heeft sinds de eerste MotorStorm een mooie reputatie uitgebouwd als het aankomt het uitbalanceren van een game. Ook in dit derde deel blijkt dat het geval te zijn. Zo zijn er weer heel wat nieuwe voertuigen bijgekomen met telkens verschillende rijeigenschappen. Nieuwkomers zijn onder andere: supercars en superbikes. Dit zijn de exotische types die enorm snel, maar tegelijkertijd ook zeer fragiel zijn. Daarnaast hebben we de normale auto’s die zeer wendbaar zijn en veel grip hebben. Ook wordt het Amerikaanse publiek niet vergeten, want zij krijgen de muscle cars. Deze zijn een stuk robuuster dan de andere auto’s, waardoor ze minder snel als een wrak aan de kant staan.

Wanneer we verder kijken naar de juiste balans in het spel, moeten we even halt houden bij de races zelf. Op elk tijdstip wordt je positie in het oog gehouden door de dynamische A.I. en worden er aardbevingen, aanvallen van concurrenten of schietgevechten geactiveerd. Deze gevechten worden veroorzaakt door twee groepen: de Crazies en de militaire huurlingen. Deze zullen je van alle kanten bestoken met allerhande vuurwapens of proberen je naar de kant te escorteren. Echter worden niet alle kogels naar jouw hoofd geslingerd, ook worden er enkele opzij gehouden voor burgers die winkels proberen leeg te roven. Hier moet je dan zo veilig mogelijk proberen door te komen.

Ook de sfeer wordt een tikkeltje grauwer. Zo zal je naast ruïnes en andere obstakels ook burgers moeten ontwijken die rennen voor hun leven. Tevens maakt de nacht zijn herintrede in MotorStorm: Apocalypse. Dit keer zijn er wel werkende koplampen op de voertuigen te vinden in tegenstelling tot de eerste game. Dankzij de koplampen krijg je weer heel wat nieuwe mogelijkheden. Doordat het circuit constant van gedaante wisselt, kan je ook op andere donkere ondergrondse plaatsen terechtkomen zoals ondergrondse parkeergarages, ondergrondse steegjes, riolen, en dergelijke.

Wat het verhaal betreft, kunnen we redelijk kort zijn. Je komt te weten vanuit drie verschillende standpunten wat hun redenen en motivaties zijn om in ‘The City’ te vertoeven. Net zoals het asfalt heel de stad doorweeft, komen de verschillende groepen ook met elkaar in contact. MotorStorm heeft nooit geteerd op een sterk verhaal en dat zal ook niet erg verschillen bij deze versie.

Met de release die gepland staat voor 2011 stellen we vast dat de game er nu reeds bijzonder goed uitziet. De stad ziet er erg levendig uit, de gebouwen storten zeer natuurlijk neer, de helikopters die tijdens de race overvliegen maken het geheel nog indrukwekkender. Ook lijkt de game geen last de hebben van framedrops, maar daar kunnen we nog geen concrete conclusies over trekken, aangezien de game nog in een alpha-fase vertoeft.

Naast de campagne van de singleplayer, is er ook hard gewerkt aan het multiplayerluik. Het vernieuwende aan deze multiplayer is dat je kan gaan wedden. Je start met een bepaald aantal chips die je kan inzetten bij een weddenschap. Zo moet je proberen een speler van een bepaald niveau te verslaan. Wanneer je dat gelukt is, krijg je de verdiende chips om je voertuig te verbeteren. Echter kan je ook deze chips opsparen en bij een volgende weddenschap worden je hoeveelheid chips onderworpen aan een multiplier. Dit betekent dat hoe meer weddenschappen je wint, hoe hoger je bedrag kan worden om uiteindelijk te investeren in je auto. Je kan met zestien spelers tegelijk online spelen, waarvan er mogelijk vier spelers in splitscreen online spelen.

Ver boven de wolken is er een wereld die Skyloft heet. Vele mensen uit deze wereld weten niet dat er onder hen een wereld ligt die Hyrule heet. Op een dag wordt de rust en vrede in Skyloft verstoord en wordt een zekere jongeman genaamd Link aangewezen om de problemen in zowel Skyloft als Hyrule op te lossen. De nieuwe Zelda-game, waar we tot voor kort nog maar weinig van wisten, is tijdens de E3 uitgebreid getoond en komt in 2011 uit. Wij blikken alvast vooruit op deze potentiële topper.

Over het verhaal van deze nieuwe Zelda is erg weinig bekend. Zoals in de inleiding vermeld werd, gaat het om de wereld Skyloft die tegelijkertijd met Hyrule door geweld geteisterd wordt. Link zal tussen beide werelden pendelen, zoals we gewend zijn uit bijvoorbeeld Twilight Princes. Daar switchten we immers constant tussen de Twilight Realm en Hyrule. Verder weten eigenlijk alleen dat het wapen van Link, de Skyward Sword, ook de plaats inneemt van zijn Navi en dat prinses Zelda (hoe kan het ook anders?) weer haar intrede maakt.

We weten gelukkig al wel veel over het uiterlijk van de game, omdat er tijdens de E3 diverse filmpjes getoond werden en er zelfs een demo stand aanwezig was van het spel. Op grafisch gebied lijkt het erop dat de hoge heren bij Nintendo voor de Gulden middenweg gekozen hebben. De graphics hebben niet het cartooneske karakter van bijvoorbeeld The Windwaker en Phantom Hourglass, maar zijn ook niet duister zoals we dat uit Twilight Princess kennen. Skyward Sword is vooral erg kleurrijk en kent schilderachtige achtergronden. Echter is er wel voldoende realisme te bespeuren als je bijvoorbeeld naar het uiterlijk van de jongvolwassen Link kijkt.

Qua gameplay kunnen we wederom de vertrouwde formule verwachten. Je trekt over de weidse omgevingen van Hyrule om van kerker naar kerker te gaan. Tussendoor voer je opdrachten in Skyloft uit. Tijdens al je missies zul je steeds meer verschillende items krijgen, waarmee je de, meestal geniale, puzzels kunt oplossen en vijanden kan verslaan. Het is weer het alom bekende recept, waar de fans geen genoeg van kunnen krijgen. Gelukkig heeft Nintendo nog wel wat extra ingrediënten toegevoegd om het gerecht wat extra smaak te geven.

Wat dacht je bijvoorbeeld van de Wii MotionPlus? Hopelijk gaan we nu eindelijk zien wat het apparaatje daadwerkelijk kan. De eerste vooruitzichten zijn in ieder geval goed. Het zwaard bestuur je door bewegingen met de Wii Remote te maken. De Nunchuk gebruik je om je schild te besturen. De bewegingen zullen één op één naar het beeldscherm vertaald worden. Dat zal ongetwijfeld tot spannende en intense gevechten leiden, maar er is nog meer.

Zo lijkt Nintendo een aantal elementen rechtstreeks uit Wii Sports Resort geplukt te hebben, om ze in de “praktijk� te brengen. Want zeg nou eerlijk: Wii Sports Resort was eigenlijk meer een uitgebreide demonstratie van wat ons te wachten stond met de Wii MotionPlus. Nu zal er een aantal gameplay mechanieken terugkomen in de nieuwe Zelda-game. Vergelijkbaar met het bowlen, kun je de Wii Remote gebruiken om bommen naar vijanden te rollen. Je kunt ze overigens ook gewoon bovenhands gooien.

Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het boogschieten en zwaardvechten. Beide activiteiten voerden we al uit in Resort, maar in Skyward Sword voer je naast dit allerlei andere activiteiten uit. Om de lucht te verkennen en om objecten op te pakken, heeft Link in Skyward Sword de Beetle tot zijn beschikking. Deze kan door de lucht vliegen en kun je op nagenoeg dezelfde manier besturen als het vliegtuigje uit Wii Sports Resort.

Wat wellicht ook nog de moeite is om te vermelden, is dat de nieuwe Zelda wederom geen voice-acting zal krijgen. Althans, geen volledige, want Link en andere personages zullen wel korte kreten kunnen uitspreken om emoties uit te drukken, maar echte woorden – en laat staan gesprekken – zullen we in het spel niet tegenkomen. Een begrijpelijke beslissing, want een sprekende Link zou niet realistisch overkomen in dit fantasieachtige verhaal.

Killzone 3 is een titel waar vele PlayStation 3-bezitters naar uitkijken. Het voorgaande deel is een van de heftigste first person shooters verkrijgbaar voor Sony’s console en tot op de dag van vandaag een van de mooiste games die ik ooit heb gezien. Het spel verkocht erg goed en ontwikkelaar Guerilla Games ontving veel lof. Een derde deel was dan ook eigenlijk onvermijdelijk. Guerilla kreeg echter een logische keus om een simpele ‘cash-in’ te maken of het derde deel nog intensiever, actievoller en mooier te maken. Hun keus lijkt gevallen op dit laatste...

Nadat Sev en Rico de Helghast dictator Visari hebben vermoord, is diens rijk vervallen in een interne strijd tussen verschillende, van mening verschillende, groepen Helghast. Killzone 3 begint op dit moment. Sev en Rico moeten een weg zien te vinden door deze groepen Helghast. Helaas voor hun staan ze er voorlopig even alleen voor en is hun voornaamste taak om enig teken van de Interplanetary Strategic Alliance (ISA), waar het tweetal op de loonlijst staat, de vinden. Guerilla heeft laten weten dat de speler door de zoektocht naar de ISA een beter indruk krijgt over de cultuur en de taal van de Helghast. Het verhaal zal ook iets zachtaardiger zijn dan in het voorgaande deel. Dit omdat Guerilla van mening was dat deze iets de donker was. Natuurlijk blijft het oorlog en zal het geen knuffelachtig verhaal worden. Er is zelfs een schrijver van buitenaf aangenomen die zich alleen bezig zal houden met het schrijven van het verhaal. Dit om een fris en nieuw perspectief te geven.

Het verhaal is natuurlijk erg belangrijk, maar waar het natuurlijk vooral om draait is de keiharde actie. Van wat we tot nu toe gezien hebben, zit het op dit gebied wederom wel snor met Killzone 3. Allereerst is daar de mogelijkheid om het spel in 3D te spelen. Ik weet dat niet iedereen de mogelijkdheden heeft om dit te doen, maar Sony geeft de speler in ieder geval wel een reden om een 3D-televisie aan te schaffen. Het spel ziet er namelijk fantastisch uit in 3D. De kogels vliegen je nu letterlijk om de oren en dit geeft een unieke ervaring. Het geeft een onwijs gevoel van diepe en het lijkt alsof jij als speler echt rondloopt tussen de gemene Helghast. Enigszins beangstigend, maar wel ontzettend gaaf.

Gelukkig ziet de game er niet alleen in 3D mooi uit. Killzone 3 ziet er op een ‘gewone en ouderwetse’ HD-tv ook fantastisch uit. Aangezien Guerilla vlak na de release van Killzone 2 al met het derde deel aan de slag ging, draait de game op dezelfde engine. Deze is door de Nederlandse ontwikkelaar echter wel helemaal uitgebouwd tot het maximaal haalbare. Echt nodig was dit overigens niet, omdat Killzone 2 vandaag de dag er nog steeds prachtig uitziet.

De verbeterde engine heeft niet alleen gezorgd voor nog mooiere graphics, hij zorgt er ook voor dat het hele spel verbeterd kan worden. Zo hebben de vijanden nog meer hitpoints gekregen. In Killzone 2 kreeg je als speler al echt het gevoel dat iedere kogel zijn impact had op de ontvanger. Door het toevoegen van extra hitpoints ligt dit gevoel nog hoger. Daarnaast zijn de explosies nog heftiger geworden en speelt de wind een grotere rol op alles wat er om je heen gebeurt.

Sev en Rico zijn zoals gezegd wederom verwikkeld in een strijd met de Helghast. Veel hulp kunnen ze hierbij echter niet verwachten en hun voornaamste taak is om te overleven. Iets dat erg lastig is met de vele Helghast in de buurt. De dood van hun dictator heeft er op de een of andere manier toe geleid dat ze nog slimmer zijn dan voorheen. En slimmer betekent nog moeilijker te doden. Zo weten ze precies wanneer ze zich wel en wanneer ze zich niet kunnen laten zien. Ook schuwen ze een directe confrontatie niet en gaan ze een vuurgevecht niet uit de weg. Ze zijn erg slim en lastig uit te schakelen. De Helghast hebben ook nieuwe accessoires gekregen, waarvan de jetpack de meest interessante is. Hiermee kunnen ze namelijk overal heen vliegen, wat het erg moeilijk maakt ze neer te halen. Jouw kijk op het slagveld wordt hierdoor een stuk groter, iets dat weer extra uitdaging geeft.

Natuurlijk ben je zelf niet zomaar een militair. Sev heeft zelf ook wat leuke trucjes gekregen. Waar je in deel twee bij een gevecht van dichtbij vooral de kolf van je geweer tegen de schedel van de Helghast drukte, kun je nu een karatetrap uitdelen. Vervolgens kun je de vijand neersteken met een groot mes, zonder enig geluid te produceren. Erg handig. De jetpack is overigens niet alleen te gebruiken door de Helghast. Sev en Rico kunnen zichzelf ook in deze handige gadget hijsen. Hierdoor kun je boven de vijand komen om ze zonder enige dekking neer te kunnen schieten. De jetpack zorgt er ook voor dat je grote stukken kan springen. Mario is er maar een simpele loodgieter bij.

Tenslotte kan de multiplayer ook niet ontbreken. Heel veel heeft Guerilla Games hier nog niet over bekendgemaakt, maar we weten wel dat deze een lagere instapdrempel bevat dan het voorgaande deel. Ook zullen er nieuwe modi en klassen aanwezig zijn.

Wij gamers weten dat Microsoft met Kinect een totaal andere doelgroep probeert te bereiken dan voorheen. De bewegingsgevoelige camera die voor 150 euro over de toonbank zal gaan, laat je met het menselijk lichaam een game besturen. De casual gamers kunnen hiermee hun geluk niet op en goede verkoopcijfers liggen in de lijn der verwachting. Microsoft zelf is echter vol overtuigd van het tegendeel en zegt ook de hardcore gamers tevreden te willen stellen met de nieuwe besturing voor de Xbox 360. Met Kinect wordt dezelfde marketing toegepast als bij de lancering van de Nintendo Wii. Het gevolg hiervan is, dat we bij Kinect een gratis game krijgen: Kinect Adventures.

Eerst nog even een kleine introductie tot het hele principe van Kinect. Kinect is de camera die jou in de rol van een gamepersonage of je avatar zet. Een groot aantal Kinect-games zul je bij de lancering met je Xbox Live avatar spelen, zo ook Kinect Adventures. Steek jij je rechterhand naar rechts uit, dan zie je de avatar hetzelfde doen. Spring jij in de lucht, dan doet je avatar hetzelfde. De camera registreert jouw bewegingen en zet ze één op één over naar het beeldscherm waarop je speelt.

Kinect Adventures bestaat uit een serie minigames die je in een singleplayermodus ongetwijfeld allemaal zult kunnen doorlopen. Het draait echter om het partyelement en eigenlijk moet je de game gewoon met een vriend of familielid over de vloer uit de kast halen. In elke minigame draait het om het verzamelen van muntjes. Er zijn twee minigames die ik in deze preview toe wil lichten. De eerste minigame heet Jump `n Dodge. Dit spelletje laat je plaats nemen op een bewegend platform dat gaat rijden over een vooraf uitgezette hindernisbaan.

De muntjes zijn rondom de hindernissen gepositioneerd. Je zult je in rare poses moeten gaan begeven, sprongen moeten maken en andere bewegingen moeten uitvoeren om zoveel mogelijk muntjes te verzamelen. Dit zorgt in groepsverband gegarandeerd voor hilariteit, helemaal omdat de Kinect-camera af en toe een foto van de spelers maakt. Deze foto`s worden na de hindernisronde getoond en kunnen worden opgeslagen. Mocht je in je eentje aan het spelen zijn en een vriend komt opeens binnenlopen, dan kan deze zonder het spel op pauze te zetten naast jou voor de camera gaan staan. De game switcht dan automatisch naar splitscreen.

Een andere minigame is River Rush. Ook hierin moet je muntjes verzamelen. Dit spelletje kun je waarschijnlijk niet alleen spelen en vergt een compagnon. Beide spelers nemen met hun avatar plaats op een virtueel raft. Het raft vindt vervolgens een aantal heftige wildwaterstromen en trotseert bovendien watervallen. Als beide spelers springen, dan vliegt het raft op ongekende hoogte door de lucht en kan het met een beetje geluk zelfs op de wolken terecht komen. Beide spelers zijn ook nodig om het raft in positie te houden op het water en zoveel mogelijk muntjes te bemachtigen voor die welbekende highscore.

Kinect Adventures lijkt echt een game te worden die je kennis laat maken met de hele techniek achter Kinect, net als Wii Sports dat destijds deed. Het is dus de vraag of dit lang leuk blijft. Wel ziet het er allemaal aantrekkelijk en fleurig uit, al is het natuurlijk verre van realistisch te noemen. Non-gamers zullen dankzij de lage instapdrempel en de techniek echter overrompeld en meteen verkocht zijn. Het is dan wel zaak dat deze techniek het ook werkelijk doet.

Normaal gezien zijn games die zich in de ruimte afspelen niet zo aan mij besteed. Maar na de goede reacties op Dead Space besloot ik het spel toch maar in huis te halen. Dat heb ik me achteraf zeker niet beklaagd, want Dead Space is een zeer sterk spel dat de horror sfeer op erg sterke wijze weet over te brengen in de huiskamer. Gelukkig heeft Electronic Arts besloten om nog een tweede deel uit te brengen.

De horrorsfeer uit het eerste deel was voor een groot stuk te danken aan de omgeving waarin het spel zich afspeelde. Het ruimteschip Ishimura was behoorlijk donker en verlaten. Toch heeft Electronic Arts deze keer gekozen voor een nieuwe locatie. Dead Space 2 speelt zich af in de ruimtestad Sprawl die gelegen is op Titan, een maan van Saturnus. Deze stad is minder verlaten dan Ishimura, wat als gevolg heeft dat we meer personages tegen het lijf zullen lopen. Sprawl zal bovendien iets meer verlicht zijn. Als je terug in een zeer donkere omgeving wil spelen, kan je nog altijd de lichten stuk schieten. Veel informatie is er niet bekend over het verhaal achter Dead Space 2. Wat we wel al weten is dat dit spel zich drie jaar na het origineel afspeelt.

Hoofdpersonage Isaac heeft in ieder geval veel progressie ondergaan in die drie jaar. In Dead Space 2 zullen we immers voor het eerst de stem horen van onze held. Zo hoor je ondermeer zijn commentaar op bepaalde gebeurtenissen en vertelt hij nu en dan ook waar hij aan denk. De camerapositie blijft nog steeds dezelfde. Dit wil zeggen dat we eigenlijk over de schouder van Isaac kunnen meekijken. Doordat Isaac continu in beeld is, hebben ze zijn bewegingen ook onder handen genomen. Hij oogt nu wat soepeler, hij kan sneller een trapbeweging uitvoeren en zijn gezicht komt in beeld als hij van ruimtepak wisselt.

Naast zijn nieuwe bewegingen beschikt Isaac over nieuwe wapens. Met het Javelin geweer kan je een staaf afschieten. Dit is ideaal om de monsters te doorboren en ze tegen de muur op te hangen. De meeste monsters kan je uitschakelen door hun ledematen van hun romp af te knallen. Deze keer heb je de mogelijkheid om die ledematen te gebruiken om andere tegenstanders mee uit te schakelen. Die ledematen kan je via telekinetische wapens oprapen en afvuren. Zo heb je een prima alternatief ter beschikking wanneer je weer eens zonder kogels valt. Net zoals in het vorige deel is de hoeveelheid ammunutie weer behoorlijk schaars te noemen. Dit zorgt altijd voor extra spanning aangezien je de kogels verstandig moet gebruiken en je dus niet zomaar als een wildebras kunt lopen rondknallen.

De meeste schrikmomenten in Dead Space komen er uiteraard door de schrikwekkende wezens die je pad kruisen. De meeste van de monsters die je in Ishimura al op de hielen zaten zijn nu ook in Sprawl terug te vinden. Daarnaast maken enkele nieuwe lelijke schepsels hun opwachting. Vooral de Stalker belooft je veel moeilijke momenten te doen beleven. Een stalker is een monster dat veel weg heeft van een hond. Een Stalker valt zelden alleen aan. Terwijl je een Stalker probeert neer te schieten, let je dus maar beter op wat er in je rug gebeurt. De Crawler is een kleine vijand die je na het onthoofden kunt gebruiken tegen de andere tegenstanders. The Pack lijkt dan weer op een zwerm gemuteerde kinderen die erg snel bewegen. Gelukkig bezit Isaac nog steeds zijn gave om vertragingskrachten te gebruiken.

In het eerste deel zaten een aantal gewichtloze ruimtes. Hierin kon Isaac van de grond tot op de muren springen. Die gewichtloze ruimtes zullen nu ook aanwezig zien. Bovendien kan je ditmaal beschikken over een jetpack. In plaats van op de muren te springen, heb je nu dus de volledige vrijheid om te vliegen waar je maar wil. Wat ook terugkeert zijn de eenvoudige puzzels waarbij je, door schakelaars om te zetten en objecten te verplaatsen, verder kunt geraken in een level. Dead Space 2 zal overigens een online multiplayer modus bezitten. Hier is nog maar bitterweinig informatie over bekend, maar ledematen van je vrienden afknallen lijkt ons alvast een leuke bezigheid. Als die online multiplayer goed is uitgewerkt zal dit alvast de duurzaamheid van het spel ten goede gaan komen.